Το Εκπαιδευτικό Δράμα είναι μια εκπαιδευτική μέθοδος μέσα από την οποία το άτομο μαθαίνει Βιωματικά. Με τη δυνατότητα εφαρμογής του σε οποιαδήποτε ηλικία και στο πλαίσιο των αρχών της επικοινωνιακής προσέγγισης, δημιουργούμε ένα ενεργητικό περιβάλλον, όπου οι συμμετέχοντες ανταλλάσσουν τις προσωπικές τους σημασίες στη συνεργατική ομάδα, επινοούν τις προσωπικές τους ιδέες, στοχάζονται πάνω σ' αυτές και τις αξιολογούν, βιώνουν και αντιλαμβάνονται τα ζητήματα ή τα γνωστικά αντικείμενα, ως ανοιχτή και δυναμική διαδικασία, με κοινωνικό χαρακτήρα.
Το Ε.Δ. δίνει προτεραιότητα στο στοχασμό και αναστοχασμό της εμπειρίας, καθιστώντας την με αυτόν τον τρόπο, σκέψη πάνω στην εμπειρία αλλά και επίγνωση της ευθύνης μας για την εμπειρία, προκειμένου να την εποικοδομήσουμε συνεργατικά, δίνοντας νόημα σ' αυτήν. Η βιωματική αυτή αλληλόδραση στην ομάδα των συμμετεχόντων είναι κατεξοχήν παιδαγωγική διαδικασία, καθώς φωτίζει την κοινωνική, πνευματική, συναισθηματική, ηθική και διαπολιτισμική όψη της πραγματικότητας.
Αποτελεί ένα περιβάλλον μάθησης για τους δασκάλους, για τους μαθητές αλλά και για τους συντονιστές ομάδων, ενισχύοντας τον εμψυχωτικό τους ρόλο. […].
Το εκπαιδευτικό δράμα δανείζεται τεχνικές από το θέατρο χωρίς όμως να έχει τον ίδιο προσανατολισμό με αυτόν του θεάτρου (π.χ. την παράσταση). Ο σκοπός του εκπαιδευτικού δράματος είναι να καλύψει την ανάγκη που έχει το άτομο να κατανοήσει τον εαυτό του και να επιλύσει προβλήματα. Είναι ομαδοκεντρικό και διαθεματικό. Ενισχύει την αυτοέκφραση, τον αυτοέλεγχο, τη συνεργασία και την ικανότητα συγκέντρωσης. Προσφέρει δυνατότητες κοινωνικοποίησης, αλλαγής στάσεων, ευαισθητοποίησης πάνω σε ζητήματα, δημιουργικής εργασίας, αισθητικής καλλιέργειας, ανάπτυξης φαντασίας, γλωσσικής ανάπτυξης, προσωπικής ανάπτυξης, αυτογνωσίας, συμβολικής έκφρασης, ψυχικής εκτόνωσης, καταπολέμησης της δειλίας. Διαχειρίζεται συμπεριφορές και συγκρούσεις και δρα ψυχοθεραπευτικά.
Επιπλέον, με εργαλεία τις τεχνικές του εκπαιδευτικού δράματος, σχεδιάζονται θεατροπαιδαγωγικά προγράμματα με σκοπό τη διερεύνηση ποικίλων κοινωνικών θεμάτων, προκειμένου να γίνει κατανοητό το βαθύτερο νόημα των στάσεων μας απέναντι σε αυτά (τι κάνω, γιατί το κάνω, ποιος είναι ο σκοπός μου, ποιο είναι το πρότυπο μου, ποιες είναι οι αξίες μου;).
Οι συμμετέχοντες […] έρχονται σε επαφή με τις προσωπικές τους εμπειρίες για να συναντήσουν εκεί πληροφορίες, να γεννηθούν ατομικές ανταποκρίσεις και να δημιουργηθούν σκέψεις και συναισθήματα, ανταλλάσσοντας τις υποκειμενικές ερμηνείες τους σε ένα περιβάλλον αλληλεπίδρασης. Γίνεται η βάση για να διερευνήσουν, να επεκτείνουν και να αλλάξουν τις αρχικές τους κατανοήσεις, ώστε να δημιουργήσουν νέες σημασίες, ως αποτέλεσμα της κοινωνικής όσμωσης στην οποία εμπλέκονται.
Από τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε ότι:
- α) κινείται με προσανατολισμό την προσωπική ανάπτυξη [..] (Developmental Drama, R.Courtney),
- β) εμφανίζεται να δίνει έμφαση στη μαθησιακή διαδικασία (Drama in Education, D. Heathcote)
- γ) στοχεύει στην προβολή κοινωνικών προβλημάτων, δίνοντας τη δυνατότητα της διερεύνησής τους, μέσα από πολλές οπτικές (Forum Theatre, A. Boal).
- δ) καταλήγει στον αναστοχασμό του βιώματος όλης της διαδικασίας (Τριλίβα Σ., 2008)
ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
- Η «Παγωμένη εικόνα»:
- Ο «διάδρομος της συνείδησης»:
- Η «καυτή καρέκλα» ή «ανακριτική καρέκλα» ή «καρέκλα των αποκαλύψεων»:
- Ο «μανδύας του ειδικού»:
- «Θέατρο Φόρουμ» ή «αγοράς» ή «θέατρο του καταπιεσμένου»:
- «Ο καταιγισμός ιδεών»:
- Η «αντιπαράθεση απόψεων» ή «debate»:
- «Ο ρόλος στον τοίχο»:
- Οι «συλλογικοί ρόλοι»:
